 |
 |
|
Wetmatigheden
Ikke
|
30 December 2009 | 13:40:46
Mijn leven kenmerkt zich niet door grote daden of woorden. Het meest kenmerkende is toch wel de chaos. Of milder gezegd wispelturigheid. Twaalf ambachten, dertien ongelukken. De gebruikelijke pieken en dalen.
Toch bestaat er in mijn leven ook een aantal wetmatigheden. Steeds terugkerende situaties of omstandigheden die je, om het zacht uit te drukken, liever kwijt dan rijk bent.
Laat ik een voorbeeld geven: Als ik met de tram mee moet, duurt het steevast langer voordat de tram komt, dan de tijd die er voor staat. Maar zodra ik in de auto stap, lijken er van alle kanten trams aan te komen. Ik kan niet zonder stoppen de tramrails over. Zelfs tramlijnen die niet of nauwelijks in de buurt horen te komen, lijken de spoorwegovergang, waar ik voor sta, over te moeten. Kortom: ik moet altijd wachten op de tram.
Ander voorbeeld: Ik slaap graag in de tram, maar welke tram ik ook neem, welke uur dan ook, het kind achter mij is jonger dan zes jaar en begint te janken zodra ik mijn ogen sluit. Kinderen? Je krijgt er zoveel voor terug! Inderdaad poepluiers, een grote bek en slaapgebrek. “ Of ik iets tegen kinderen heb”, vroeg een vrouw mij, toen ik de laatste keer boos omkeek naar een huilend wonder. “ De pil?”
Een meer typisch voorbeeld is toch wel de radiologische wetmatigheid. Waar ik ook ben, hoe laat het ook is, zodra ik de radio aanzet, duurt het precies twee nummers voordat de reclame begint. Nu is dit, in deze tijd, niet echt bijzonder te noemen. Tegenwoordig worden commercials hinderlijk onderbroken door af en toe een nummertje. Maar deze wetmatigheid kende mijn leven ook al toen André van Duin nog Losvast ging bij de NCRV.
Ik wil er nog één met u delen. Het is wat intiem, maar ook weer een goed voorbeeld van een hinderlijke wetmatigheid. Ik moet altijd poepen direct nadat mijn vrouw het toilet heeft schoon gemaakt. Standaard! Ik kan dagen lang ontbijtkoek eten en koffie drinken en ervaar daarbij geen enkele aandrang. Maar zodra de toiletborstel wordt teruggezet, en de glorix in de pot is, komt het op! Als kakken. Mijn vrouw zegt dat het komt, omdat ik schijt aan haar heb.
Ik kan nog wel even doorgaan met het noemen van aanwezige wetmatigheden, maar mijn pc loopt altijd vast nadat ik 405 woorden heb getypt en mijn document nog niet is opgeslagen.
|
Morgen
Ikke
|
30 December 2009 | 13:30:58
Morgen is een belangrijke dag. De meeste dingen in mijn leven handel ik namelijk morgen af. Er staat al twee weken een paar schoenen bij mij voor de voordeur. Vies en vuil. Iedere keer maak ik ze morgen wel schoon.
Het grote voordeel van alles zoveel mogelijk morgen doen, is dat vandaag heel rustig is. Het is ongelooflijk hoeveel tijd ik over heb, sinds ik morgen het meeste doe. Ik slaap uit, eet wat, lees de krant en maak een lijstje van alle dingen die ik morgen ga doen. Afwassen, stofzuigen, succesvol worden en rijk. Ja, morgen is een hele belangrijke dag voor mij.
Ik zie ook altijd uit naar de dag van morgen. Het vooruitzicht miljonair te worden of gespierd, stemt mij vandaag al vrolijk. Uren kan ik fantaseren over die villa met zwembad of mijn zeiljacht. Ik heb immers tijd zat.
Alleen, zo af en toe, ’s avonds laat bekruipt mij een zenuwachtig gevoel. Stel dat er geen morgen meer is? Dat de volgende dag gewoon niet begint? Dan is niet alleen de afwas niet gedaan, maar ook word ik dan geen miljonair of mis ik dat zeiljacht. Heb ik die wereldreis niet gemaakt of die ene belangrijke zin niet uitgesproken.
Nu ik er zo nog eens over nadenk, besluit ik het leven anders in te gaan richten. Morgen ga ik alles vandaag doen.
Seks voor de boeg
Ikke
|
30 December 2009 | 13:29:48
Wij hebben sinds kort digitale tv. En om meer dan één reden is dat een aanrader. Niet in de laatste plaats, omdat onze aanbieder standaard het Spice platinum kanaal biedt. Cartoon channel, maar dan achttien plus. Eindelijk wordt ons als stel de kans geboden een erotische film te zien, zonder een verlegen bezoek aan de videotheek.
Spice biedt zoveel erotiek, dat zij niet alleen films uitzendt, maar ook series. Episodes. Ze hebben zelfs een horizontale programmering, net als RTL4. En dat is handig! SM om vier uur, hetero om acht uur. Zo weet je wanneer je klaar moet zitten met je rubberen masker.
Zondagmiddag. We gaan Spice kijken. Normaal zetten we een Frans kaasje en chips op tafel. Nu niet. De tafel is leeg, want je weet maar nooit. Niets is minder erotisch dan dat je de paprika chips moet stofzuigen uit de vloerbedekking, na een moment van ongebreidelde passie.
Het is ook een beetje spannend. Voor hetzelfde geld zit mijn vrouw een uur lang naar die ene gespierde man te kijken. “Waarom hebben wij nog steeds geen breedbeeld, schat?” Of erger, komt er straks een superstrakke vrouw in beeld. Probeer maar eens een uur lang je gezicht in de plooi te houden en net te doen alsof je haar niet mooi vind.
Episode twaalf van Cold coupeling staat geprogrammeerd. We zitten we er helemaal klaar voor om ons te laten verrassen.
Meteen bezorgen de eerste beelden mij een déjà Vu. De gehele serie is opgenomen met een video 8 camera uit 1975. Alsof ik naar een oude vakantiefilm zit te kijken. Ook het ondefinieerbare orgelmuziekje op de achtergrond, draagt bij aan het jaren zeventig gevoel dat ik krijg.
Het verhaal is bedroevend. Man jogt in het bos. Vrouw ook. Man en vrouw kennen elkaar niet, maar na drie woorden belanden ze in de auto van de man. Cold coupeling. De breedbeeldtelevisie is niet nodig en bij geen van de vrouwen hoef ik mijn gezicht in de plooi te houden.
Een kwartier lang kijken we naar dezelfde scène. Of de man in kwestie is volledig ongevoelig of de vrouw heeft de audities nooit gehaald bij de film “Deep Throat”
Pijnlijk duidelijk wordt het verschil tussen dvd en tv. Een dvd spoelt makkelijker door. Of ik ondertussen even op Nederland 1 kan kijken wat het weer doet?
Halverwege de serie houdt de cameraman het zelf niet meer. De camera schudt vervaarlijk. Hij kan zich niet langer meer onthouden van commentaar. “O yeah, Come on!” Alsof hij een voetbalwedstrijd aan het filmen is, moedigt hij de beide spelers aan. Nog even en we krijgen een publiekswissel.
Schuddebuikend ligt mijn vrouw naast mij.
“Die stem van die man. Die stem!”
Ook ik hou het niet meer als de acteur op de maat van de cameraman mee begint te schreeuwen: “ Yeah! Yeah!“
Samen komen we tot de conclusie: Cold coupeling is kut en heeft weinig kloten!
“Jij nog een Frans kaasje, schat?”
Vrouwen en de liefde
Ikke
|
30 December 2009 | 13:14:04
Vrouwen. Empathisch hoogbegaafd, vol liefde, zacht en passievol. Altijd op zoek naar die lieve, zachte, begrijpende man. Want het draait in het leven tenslotte om de liefde. Toch?
Geschokt klikte ik op de volgende link Er blijkt zoiets te bestaan als een kweekrelatie. Vrouwen kiezen dan voor een vruchtbare man om zo aan hun kinderwens te voldoen. Als een eenmaal gekozen kweekman toch niet zo vruchtbaar blijkt te zijn, dan wordt de man, en ik citeer, 'door de vrouw harteloos gedumpt'.
Gedesillusioneerd struin ik het Viva forum af op zoek naar antwoorden. Naar geruststelling. Mijn vrouw zou mij toch nooit verkopen? Dan lees ik: 'Als ik ga shoppen, neem ik mijn man niet mee voor de gezelligheid. Dan ga ik liever met mijn vriendin. Maar als ik zware dingen nodig heb, is het wel handig dat hij kan sjouwen.'
Ik klik mijn browser dicht. Zit ik dan als man. Minder belangrijk dan een mobieltje en bedoeld als drager van zaad en boodschappen....
Viva la Vida
Ikke
|
30 December 2009 | 12:48:49
De Viva vraagt om een mannelijke blogger. Eén jaar lang, drie keer in de week 'mag' je als man, mits je door de kritische vrouwelijke redactie wordt verkozen, bloggen op de site van de Viva.
Voor de Viva een uiterst goedkope manier om een 'mannelijk' geluid te laten horen op de site, zonder daarvoor een onbetaalbare Jan Mulder te vragen of met Hugo Borst aan te komen.
Voor de blogger een geweldige kans! Niet om dat gratis Viva abonnement. Daar zit ik als mannelijke blogger niet echt op te wachten. Hoewel ik altijd wel snel naar de rubriek Anybody blader. Ik kan het als man gewoon niet laten om naar naakte vrouwen te kijken. Nee, je krijgt de kans om een compleet vrouwelijk publiek een kijkje te laten nemen in de gedachtenwereld van de man. En dat is in deze tijd niet geheel onbelangrijk.
De man heeft het zwaar. Heel zwaar. Was het vroeger goed genoeg om een boerende, zakkrabbende, lomperik te zijn. Nu moet je Metro zijn. Of Hetero. BI mag ook, als je je mannelijkheid maar bewaart. De ene maand moet ieder haartje van je lichaam zijn geëpileerd. De volgende maand moet je borsthaar uit je witte overhemd omhoog krullen. Probeer maar eens een overdadige hoeveelheid borstkrullen in een maand te kweken.
Als vrouw heb je het makkelijk. Twee decennia geleden hebben we met z'n allen besloten dat je als vrouw iedere twee dagen de sjaak bent. Gewoon nergens haar. Niet op je benen, onder je oksels en als er al haar op je muts zit, dan een lief klein bescheiden streepje. En als je als man dan schrijft over een muts wat schrijf je dan? Muts, vagina of yoni?
Kortom: het is belangrijk de man te emanciperen. Er is zoveel te zeggen over vrouwen, over voetbal en auto's. Over werk en relaties. Het is tijd. Tijd om kennis te maken met de peilloze, diepe gedachtewereld van de man.
Maar voor nu ga ik even een biertje doen. Lingerie Next Topmodel is op tv...
Tijdloos
Ikke
|
29 April 2006 | 23:56:31
Het was vandaag net zo laat als gisteren omstreeks deze tijd. Misschien dat het daar morgen weer van komt, om net zo laat of iets vroeger.
Schrijfselboekje
Ikke
|
29 April 2006 | 00:20:18
Sinds ik mij laat opleiden tot een columnist van wereldformaat, waar heel Nederland nog wat van gaat horen, draag ik een zogenaamd schrijfselboekje bij me.
Als columnist houd je de wereld scherp in de gaten. Zodra je columns gaat schrijven, is je leven niet meer hetzelfde. In iedere situatie zie je een column. Iemand doet de koelkast open en daar zit dan een column in. Niet in de koelkast, maar wel in de wijze waarop die persoon de koelkast opent.
Tegen de tijd dat je thuis achter je pc zit, ben je de gespotte columns van die dag meestal kwijt. Het is dus zaak om een column, zodra je die ergens tegenkomt, te noteren. Dit doe je in een schrijfselboekje.
Een schrijfselboekje is een, over het algemeen, handig formaat boekje met veelal een harde kaft. Het past precies in borst- of binnenzak. Daardoor ook wel zakboekje genoemd. Altijd dichtbij en bereikbaar, want de open gulp van je baas, is er weer één: een column. Je baas ziet je kijken richting zijn geslachtsdeel. Je pakt je schrijfselboekje en maakt een paar notities. Zijn blik verbaasd en veel verbaasder als je vertelt dat je alles noteert in je persoonlijke zakboekje. De zoveelste column is geboren. En daar maak je dan weer een notitie van.
Nou zou je verwachten dat mijn schrijfsel- dan wel zakboekje vol staat met ideeën voor columns, die alle andere columns overbodig maken. Maar niets is minder waar. Ik durf geen pen bij me te dragen. Traumatische ervaringen zijn daar debet aan. Te vaak ben ik een vergadering binnen gelopen met een blauwe borstzak. Zo had ik laatst twee vergaderingen achter elkaar. Ik zat mij hevig een pen te verbijten tijdens de eerste en kwam als een smurf die smurfin had liggen beffen, de tweede binnen. Voor mij geen pennen meer in zakken of ergens anders in. Ik leen altijd een pen ter plaatse.
Toch draag ik mijn schrijfselboekje altijd bij me. Ik origameer de columns tegenwoordig. Bladzijde voor bladzijde giet ik mijn ideeën voor een column in de juiste vorm. Ik vouw mij in allerlei bochten.
En mochten mijn columns uiteindelijk toch niet wereldschokkend worden, dan start ik gewoon met de cursus: vouw uw gedachten in dertig dagen.
Onder de klapperboom
Ikke
|
24 April 2006 | 23:33:40
Het is heet. Boven het wegdek trilt de lucht. Salsa galmt uit de openstaande ramen. Ik slenter op mijn gemak langs kraampjes en stalletjes. Slechts het wiegen van een palm verraadt een briesje. Voor mij, een enorme kont, gewikkeld in een fel blauwe doek. Ik kan er letterlijk en figuurlijk niet omheen.
De geur van hete kip vermengt met Bakkeljauw. Schraapijs met ananas. Op de hoek, voor een kleine toko, zitten twee mannen op visstoeltjes tussen pisangs en kokosnoten. Bier, slechts bedekt door een te kort T-shirt, hangt tussen de knieën, de blikjes tussen de voeten op de grond. Achter de toonbank een jonge vrouw die beweegt op een Merengue, die ik niet horen kan. Haar kind: dreadlocks met beentjes schiet met zijn bal tegen de roze geverfde muur van de winkel en juicht als hij zijn denkbeeldige doelpunt scoort.
Auto’s die stilstaan, midden op de weg. Harde bassen dreunen de wet op afstand. Het maakt niet uit. Hier moet niemand ergens heen. Niet nu in ieder geval. Tegen het portier geleund, staat een gespierde kerel in een wit, strak T-shirt. Het is waar dat Bosnegers meer atletisch zijn gebouwd. De man achter het stuur wijst naar zijn twee chickies. Twee verveelde vrouwen achterin, die de straat scannen op rijker mannelijk schoon.
Bellen met je familie voor slechts een kwartje per minuut en je kunt er Roti eten. Hier komen culturen smelten en kroest het haar. Een smeltkroes dus van Chinezen, Surinamers en Hindoestanen, afgewisseld door een vleugje Islam. Het enige hier dat mij aan Nederland doet denken is de Limburgse “W” en de zinderende geur van wiet.
Pruiken, wasmiddel per vijf kilo, broodje Bara. Rijst is in de aanbieding. De jeugd hangt, terwijl opa en opa een potje domino spelen. Buena Vista Social Club. Bier kost hier een doekoe. Vanavond live muziek!
De rode stip zegt het, maar ik had het al gemerkt aan de blikken van haar man. Ze is bezet. Ik bestel, speciaal bij hem, een broodje kip met kerrie. Respect voor hem, graag sambal voor mij, zonder zuur. Een gasfles, wat kip en een wok, meer is er niet nodig. De keuringsdienst van waren ben je zelf, hier bij deze kraam.
Ik zet mijn tanden in mijn broodje en voel de temperatuur verder stijgen. Is het de zon, de sambal of de Bollywooddame in het te korte rokje naast mij?
Het is weer een heerlijke dag op de altijd mooie Kruiskade.
Typisch Rotterdam
De Nederlantse taal
Ikke
|
23 April 2006 | 17:40:00
Ik vindt het ongelooflijk! Volgent jaar word Nederlants niet meer gegeven op het VMBO en MBO. Ten minste dat zijn de plannen. En dat terwijl het al zo slecht gestelt is met de kennis van onze taal.
Onze taal zorgd er voor dat we met elkaar kunnen kommuniceren. Dat we elkaar begrijpen. En dat is altijt handig. In de liefde, in zaken, in het onderwijs en in het recht. Het is dus belangrijk dat de kennis van onze nederlantse taal goed is. En kennis verkrijg je door onderwijs.
De nederlantse taal zal dus onderwezen moeten worden binnen het onderwijs. Als dit niet gebeurt, komt er een moment dat we elkaar niet meer begrijpen. Dan word geld doekoe, mijn vrouw een bitch en daar ga ik weer heel hardt van slaan. En probeer dan de rechter, zelf getrouwt met een bitch, maar eens duidelijk te maken waarom je agresief wordt als iemand je vrouw een bitch noemt. Ik zal mijn vrouw toch moeten beschermen. Ik ben tenslotte haar pimp. Je weet toch?
Maar goet. Men doet maar daar in Den Haag. Competentie gericht onderwijs. Gelukkig kan niemand het over vijf jaar nog schrijven.
Gelukkig heb ik nog wel goet onderwijs gehadt.
ICT gerelateerde zakem
Ikke
|
20 April 2006 | 22:46:58
Ik heb eem vreemd probleem. Heb er al memig memS over aamgeSprokem, maar miemamd kemt de oploSSimg. Ook de memSem miet die de oploSSimg zoudem moetem hebbem.
Ik heb eem laptop vam de zaak. Em het kemmerkemde vam deze laptop iS toch wel, dat hij vaak wordt gebruikt. Zevem dagem im de week. Tot duSver werktem mijm laptop em ik goed Samem. De lamge urem lekem hem mikS te derem em het af em toe wordem vervoerd tuSSem bezwete Sportkledimg, leverde ook geem klachtem op. ZijmerzijdS.
Maar SimdS kort begimt er eem vorm vam Stil proteSt plaatS te vimdem. Mijm “M” toetS doet het mamelijk miet meer. Mou ja hij doet het wel, maar geeft iedere keer de letter M bij het aamrakem vam de “M” toetS.
PoetSbeurtem, blaaSSeSSie em zelfS het volledig Strippem vam de laptop hebbem geem emkel reSultaat opgeleverd. AmderS dam dat alS ik de S imtik, ik mu SteevaSt eem S te ziem krijg im mijm documemtem.
Ik heb getracht hierover eem e-mail maar de helpdeSk te Sturem, maar zij adviSerem mij ietS mimder te drimkem tijdemS mijm werk.
|
|
|
|
|
